Yine çöktü üzerime arsız şey , saçlarımı dibinden çekiyor sanki . Göz kapaklarımın üzerine yuva yapmış , ağzımı açmamam için elleriyle kapatıyor . Bu şey… üzerime çöken utanmaz yorgunluk! Beni utandırmak için elinden geleni yapıyor , insanlar karşısında mahçup olunca mutlu oluyor sanki . Yürümemi engelliyor, ayakkabımın içinde ayağımı kanatmış. Suçu ayakkabıya atmamı bekliyor . Ağacın altından geçerken kuşlara sinirleniyorum öttükleri için belki de benden daha özgür oldukları içindir . Ah bu utanmaz yorgunluk , daha ne kadar yaşayacaksın benimle ? Ne kadar dinlensem de geçmeyecek bu yorgunluk , kafam aptal gibi gezeceğimiz… Bu arsız üzüntü, yorgunluğu destekliyor güçlenmesi için. Bedenim sahip çıkar bana biliyorum , uğramaz yorgunluk karşısında yenilgiye 🌟