Asla beraber olamayacağız. Aynı evi, aynı teni paylaşamayacağız. Aynı masada oturmayacağız. Hatta aynı şehirde bile oturmayacağız. Belki bir gün son kez görüşeceğiz, ikimiz de bunun son olduğundan habersiz. Son kez el ele gezeceğiz, belki de son kez söyleyeceğiz birbirimizi sevdiğimizi.
Yine beraber planlar yapıp, tutamayacağımız Son sözleri vereceğiz birbirimize. Ve elbette yollarımız yine ayrılacak bir gün. Sonra aramıza şehirler girecek, Hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra da belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek. Nazım Hikmet Ran
yine geldi yanıma her şeyi çözeriz diye yine çözemedi hiç bir şeyi takıntılı kalmıştı eskiye sevemiyordu artık beni benim için bir şeyler yapamıyordu ben de inandım bir şeyleri cozecegine cozemedi yine inanan ben oldum ama yine özür dileyip gelse yine kabul ederim