Normal bir insan olmaya çabalıyordum. Bütün gücümle olağan, normal bir insan olmaya uğraşıyordum. Sanki dengemi ancak böyle ko-
ruyabilirmişim gibi geliyordu bana. Son derece sıradan, olağan, onaylanmış, kabul edilir, edilebilir bir insan. Bütün çabam da böyle bir insan olmaya yönelikti. Tığ işliyor, kazak örüyor, kitap okuyor, müzik dinliyordum. Tırnaklarımı kesiyor, dişlerimi fırçalıyor, eteklerimi ütülüyordum. Geceleri, yanımda bir erkek olmadığı için sokağa çıkamıyor, kimseyle de flört edemiyordum. Beni çok seven, çok normal bulan, çok saygı duyan, bana acıyan, benim çileciliğimi namusluluk
sanan bu insanlardan da şiddetle nefret ediyordum. Bütün çabalarım sonucunda elde ettiğim bu "takdir" yalnızca onlardan daha fazla nefret etmeme yarıyordu. (Murathan Mungan)