İnsanın insanla arasında karşılıksız bir bağ var; çünkü ancak sevdiğinizde karşılık beklemiyorsunuz, ruhunuzdan ruh canınızdan can veriyorsunuz; çünkü sevgi, feragat demektir ve insan varlığının bir boyutu olan nefis, ego feragatten hiç hoşlanmaz, hep almak ister. İnsan sadece sevdiğinde karşılıksız verebilir.
Söz suskunluğun yükünü alır, o yüzden insan kendi sesini duyduğu, kendi şarkısını bulduğu anda suskun umarsızlığın zırhını delmeli ve kendi şarkısını şakımalı.
Herkes hayatın kendisine ne verdiğini tartıyor, istiyor, söz konusu ediyor da kimse hayata ne verdiğini konuşmuyor. Hep dünyadan istiyoruz. Biz bu dünyaya ne verdik?