Bir insan sürekli çirkinliği görüyorsa, bakışı çirkinliğe ayarlıysa, onun iç dünyası bir süre sonra kararmaya başlıyor. Kendini ve dünyayı hep kötü kelimelerle tasvir ediyor. Kendisi de buna inanıyor ve ağır bir depresyonun koynuna giriyor. Sonra da bunu etrafına yatıyor.
Hayatı değersizleştiren şeylerden bir tanesi de bizim ona bakış açımız. Biz hayatı her an mütemadiyen elimizde olacak, hiç elimizden kayıp gitmeyecek bir şey olarak algıladığımız zaman onu değersizleştirmiş oluyoruz. Hâlbuki sonlu olan her şey kıymetlidir.
Sayar: Her sözü herkese söylememek, kimine söz söylemeden önce davranışlarımızla onu o sözü duymaya hazır hâle getirmek lâzım sanki.
Ökten: Bu da bir sanat..