Gecenin koynunda titrer bir ışık,
Yarım kalmış cümleler gibi solgun.
Rüzgâr, adını taşır usulca,
Kalbimse her adımda biraz daha yorgun.
Sessizliğin ağırlığı çöker omzuma,
Kimse bilmez, gülüşümdeki kırığı.
Bir uzak yıldız düşer içime,
Isıtmaz ama aydınlatır kır çığlığımı.
Yollar uzar, gölgem bile benden kaçar,
Yorgun bir nefes gibi savrulurum zamana.
Yalnızlık, elimde tuttuğum son dost,
Susarız birlikte… susmak en çok ona yakışana.
Yine de bir umut saklıdır geceye,
Belki bir gülüş dokunur üşüyen halime.
Ama şimdi…
Sadece ben varım,
Ve bir de kalbimin sessiz, derin sızıları.
Marissa☆