İnsan uzun süre dünyayı kendi iradesiyle şekillendirebileceğini sanıyor.
Sanki yeterince isterse her şey değişecekmiş gibi.
Ama zaman, insana en çok da sınırlarını öğretiyor.
Her şeyin bizim kontrolümüzde olmadığını…
Bazı yolların ne kadar yürünse de bir yere varmadığını…
Bir noktadan sonra insan savaşmayı bırakmaz aslında.
Sadece gerçeğin ağırlığını tanımaya başlar.
Belki buna olgunluk diyorlar,
belki kabulleniş.
Ama gerçekte olan şey biraz daha sessizdir.
Çünkü insan, değiştiremeyeceği şeylerle
uzun süre mücadele ettiğinde
içinde bir yer yorulur.
Ve o yorgunluk, zamanla
duyguların yavaşça sessizleşmesine dönüşü