Ölülerle konuşmaya çalışmanın dirilere bir faydası yok. Onlar kendilerini arayan sözcükleri sahiplenmeye yanaşmıyorlar. Ne söyleyecekse, yaşayanlara söylemeli insan. Vakit varken söylemeli..
Reklam
Madem nihayet herkes çıplaktı, öyleyse şimdi üşümemek için birbirlerine sokulmak zamanıydı. Artık en güzel yerlerinden değil, yaralarından öpeceklerdi birbirlerini, usul usul iyileştireceklerdi. Muhtemelen başlangıçta bir çocuğun ilk adımları gibi ürkek ve güvensiz olacaklardı. İlk kez uçmaya heveslenmiş kuşlar gibi kırılgan çırpacaklardı kanatlarını. Belki biraz korkak, tutuk, çekingen ve utangaç… Ama mutlaka becereceklerdi beraberce kuytulardan çıkıp derin soluklar almayı. Birbirlerinin ciğerlerinde soluyup tırnaklarıyla tırmanmayı… Böyle düşününce ayaklarını yere daha sağlam bastı Pilar. Onu Eyüp’e götürecek olan yolu inançla adımlamaya başladı.
“Psikolojik yaraların çocuklar üzerindeki duygusal etkisi ve yetişkin hayatlarında nasıl ortaya çıktıkları. Düşünün, hayatta kalmak için güveneceğiniz ilk insan ölmüş olmanızı istiyor. Bu bir çocuk için ne kadar korkunç, ne kadar travmatik olsa gerek. Kendinize verdiğiniz değer yok olur; ve yerine kalan acı çok büyük, çekilemeyecek kadar büyüktür. Dolayısıyla yutarsanız, bastırırsınız, gömersiniz. Zaman içerisinde travmanızın asıl sebebiyle bağınız kopar, nedeninin köklerini unutursunuz. Ama bir gün bütün öfke ve acı, bir ejderhanın midesinden fışkıran alev misali tekrar ortaya çıkar ve elinize bir tüfek alırsınız. O öfkeyi artık ölmüş ve unutulmuş babanızın üzerinden değil, kocanızdan, hayatınızda babanızın yerine geçmiş olan adamdan, sizi seven ve yatağınızı paylaşan adamdan çıkarırsınız. Onu başından beş kez vurursunuz; muhtemelen neden olduğunu bile bilmeden.”
