Bir parçası olmadığım için hayata düşmanım. Beni içine almayan ama dışına da salmayan hayatla baş edebilmek için devamlı anlam arayışındayım. Anlamı yanlış yerde aradığım için de hep hırçınlaşmaktayım.
Güvenli sandığım hayatımda, korktuğum ne varsa tek tek başıma geliyor... Dağlara karlar yağıyor, denizlerde gemilerim batıyor. Ölülerimi topluyorum teker teker avucuma. Ve onları gömüyorum kalabalıklar içinde tek başıma. Bunlara rağmen ve bunlara rağmen hayat devam ediyor dörtnala.
Zaman benim. Ama fark etmiyorum. Henüz içimdeki dürtüleri anlamlandırmaktan acizim. Öğrenilmiş duygularla kurduğum o yarım yamalak dünyamda, ne kimi nasıl seveceğimi biliyorum, ne kiminle nasıl sevişeceğimi.