Biraz ağır geliyor ama öğrendim ki bu hayatta hiçbir zaman kendim için yaşamanın ne olduğunu öğrenemeden öleceğim. Yaşım 30’a geliyor ama ben kendim için yaşamadım. Herkesin yükünü taşıdım da bir tek kendi yükümü sırtıma almak bir yana, elime bile alamadım. Öylece kenara bırakıp üstünü örttüm; örtmek zorunda bırakıldım. Gerçekten de bu cihanda ne bana ne de yüklerime yer buldum. Koskoca dünyayı geçtim, kendi dünyamda bile bana yer bırakılmadı. Herkese deva oldum ama kendime değil; kendime deva olmayı geçtim, dert bile olamadım. Bende bana yer yokmuş, bende bana yaşamak yokmuş…
Bu yüzden ağır geliyor; insan kendine hiç dokunmadan yaşadığını, en çok sessizlikte fark ediyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsan çoğu zaman ne istediğini değil, neye razı gelmeyeceğini bilerek ilerler. Hayat da bu sınırların etrafında şekillenir. Her karar cesaret değildir; bazıları sadece kendini koruma biçimidir. Ve bu, sanıldığı kadar zayıf bir hâl değildir.
M....
İnsan çoğu zaman kendini ileriye bakarak tanımlar ama asıl karakter, durduğu yerde ortaya çıkar. Hız, karar vermek gibi görünür; durmak ise sorumluluk almak. Herkes ilerlediğini sanırken, beklemeyi seçmek bazen en doğru tutumdur...
M....
Her şey açıklığa kavuşmak zorunda değil. Bazı durumlar belirsiz kaldıkça kendini korur. İnsan zamanla, netleşmenin her zaman rahatlatmadığını; bazen anlamın, cevapsızlıkta kaldığını fark eder...
M....
Bazen içimde adı konmamış bir eksiklik dolaşıyor.
Ne olduğunu biliyorum ama söylemiyorum. Söylesem yerini bulacak, ben onu yerinden etmek istemiyorum. Bazı şeyler ulaşılmadığı sürece anlamını koruyor. Yaklaşınca bozulacak kadar hassaslar.
O yüzden mesafeyi kabullendim; kayıp gibi değil, tercih gibi. Ama insanın kendi tercihine bile içten içe kırılması mümkünmüş bunu çok iyi anladım...
M.....