Kendi hiçliğimde kaybolup gidiyorum. Gidişimin hak olduğunu biliyorum, hissediyorum. Lâkin çok az, zerreden daha az çaba sarf ediyorum. Daha fazla çaba sarf etmem gerekirken, hiçlikten bir hiç çıkarıyorum sanki... Kimim ben? Ben neden benim? Ben neden ben oldum? Ben neden yaratıldım ki? Ben neden bir taş, neden bir ağaç, neden bir hayvan, neden bir iğne, neden bir melek değilde insan oldum? Neden??? Sorularımın cevabını buldum... Ve anladım ki ben bir hiçim! Hiçlikten doğumuş, varolmak için arzdan geçen insan ismi verilen bir mahlukum.. İnsan olmayı becerip varolursam, bütün mâhluklardan en üstünü olacağımı öğrendim. Kendimi bir et parçası, bir çöp parçası gibi değersiz bulamadığım için, İslam yolunu seçtim... Tüm benliğimle imanın hakikatlerini dinlemeye, öğrenmeye, uygulamaya, bildiklerimi başkalarına hâlim ve kâlim ile bilgilendireceğime Beni Yaratan CENAB-I HAKK'a söz verdim...
Hayatımın en mutlu olduğu döneminde olduğumu söyleyebilirim. Bir gün elbet bir gün bu mutluluğun son bulacağından eminim. Lakin son bulmasını istemediğim o dönemdeyim...