Yaşamda olan hiçbir şeyden konusmaya korkmadığımız zamanlarımız olsun.
Hissettiğimiz her şeyi konuşabilecek cesaretimiz.
Insan kendi huzuruna sahip çıkabilmek için başkasının huzursuzluğundan beslenebiliyordu demek. Fakirin kuru ekmeğine bakıp kendi yavan ekmeğini öpüp başının üstüne koyuyor, ziyafetteymiş hissine kapılıyordu.
Herkes sana suçlu olduğunu söylediğinde, sen kendi masumiyetine çok fazla direnemezsin. Günün birinde o çiviyi ordan çıkartsan da duvarda suçlanmış olmanın deliği kalır.
Bütün bir çocukluğunu parmak uçlarında yaşamış olanlar temkinli adım atarlar. Bastıkları yeri bilirler. Düşmezler, çarpmazlar, dökmezler..