"...Onlar bu yaralı kalbin gözyaşları.
Onlar;
Bağrımı kezzaptan daha fazla acıtan yaşlar... Her damlası alev alev içimi yakan gözyaşları... Yalnızlığımın, çaresizliğimin, kimsesizliğimin, sessiz feryatlarımın gözyaşları..."
"-Fakat içimdeki boşluk!.."
"-Bak ne güzel söyledin. Evet; içinde boşluk var. O boşluk, yaptığın hiçbir şeyle dolmuyor değil mi? Dolmaz. Çünkü onu sadece mâneviyat ile doldurmak mümkün..."