Hayatta insan kadar kendine düşman bir ikincisi var mıydı, diye görünmez birine sordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
;çünkü hem anlat diyorlardı hem de sonra kızıyorlardı. Bir daha konuştuğunda kızılmayacağının, elindekinin çekilip alınmayacağının garantisi var mıydı?
Yalnızca yazmak istiyordu , nasıl yapılacağını çok iyi bilmese de yalnızca yazmak. Çünkü kafasındaki fırtınayı birazcık da olsa yazarak dindirebiliyordi. Yoksa harman yeri gibi tozun dumanın içinde kalıyordu aklı bütün gün.