Son çocukluk hırkamı ne zaman
giydiğimi hatırlamıyorum.
Son oyunumu ne zaman
oynadığımı,
Çocukluğumu hangi gülüşte
bıraktığımı,
Hangi saflığımda açıldığını dünyaya
gözlerimin...
Büyümek, yapıştırıcısı olmayan ve
hiç bitmeyen kırıklıklarla dolu...
Her adımda batar mı insanın
ayaklarına yaşamak,
Her gülüşte akar mı insanın
dudaklarından biraz burukluk.
Biraz buğu kalır mı insanın gözlerinde,
biraz da kahır...
Dünyayı sırtımda taşıyor gibiyim
anne,
Nereye yürüsem ayağıma biraz
dünya takılıyor,
Hiç bitmiyor sendelemelerim...
#𝘚𝘦𝘥𝘢𝘯𝘶𝘳