Ve bir insanın içinde, birbiriyle delice çelişen gerçeklerin yatabildiğini.
tepenize çığ düştüğünde, bütün o karın altında yatarken neresi aşağı neresi yukarı anlayamaz oluyormuşsunuz. Karı iteleyip kurtulmak istiyor ama yanlış yönü seçip kendinizi daha da derine, kendi mezarınıza gömüyormuşsunuz. İşte kendimi aynen böyle hissediyordum, yönünü şaşırmış, arafta kalmış, pusulamdan olmuştum.
“Kilometrekareye binlerce trajedi düşüyor yahu.”
Bir başkasının yüreğini, yüreğinden geçenleri yargılarken kişi bir miktar da olsa alçakgönüllülükten ve yardımseverlikten nasibini almış olmalı.
Ama anısı zihnimde yeniden, zorla belirdiğinde, aradan bunca yıl geçmiş olmasına karşın, hâlâ yüreğim sıkışır. Nasıl sıkışmasın ki?