Özlem

Hayat akıyordu.. önüne kattığı taşı, toprağı, yaprakları, olayları, anıları beraberince sürükleyerek, durmaksızın akıyordu..
Sayfa 257
Reklam
Omuzlarımız birbirine değdikçe içimizdeki hüzün birimizden diğerimize akıyordu sanki.
Her hayırlı işe gölge düşürmek, insanoğlunun zaafıydı.
Konuşmak tehlikeli... Susmak günahtır...
Ay yüzün giderken ışıklar saçsın içime.