Özlem
@_ozlemm
Hep gidecekmişsin gibi bakıp hiç gitmeyecekmişsin gibi tutundum gözlerine.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kötüyle iyi, insanın iç dünyasında devamlı çatışma halinde olan iki sesten biriydi. Kim güzelliklere yönlendiren sese kulak verirse, mutlak olarak felâha ererdi. Diğer sesin esiri olanlarsa, kendilerini sonu gelmez bir karanlığın içinde bulurlardı. Marifet, o iki sesten doğru olanı bulabilmekti.
Güneş, ışığını herkese eşit olarak dağıtıyor mudur acaba? Yoksa birileri hep karanlıkta kalmaya mahkum mu?
Öylesine güzel dizayn edilmiş bir çizgiydi yaşam, çoğu kez neyi ne için yaptığından habersiz olur da, vakti geldiğinde hikmetini anlardı insan.
Nedense biz insanlar, kötülüğe iyilikten daha çok inanma eğilimindeyiz. Güzellikler haber değeri taşımazken, insanlar çirkinliklere ne kadar da prim veriyor. Ve biz, kötülüğe inandığımız kadar iyiliğe; karanlığa inandığımız kadar aydınlığa inanmıyoruz gerçekten.