Kötülük, ham haliyle insan kalbine ağır geliyordu. Ruha sızabilmesi için önce bir bahaneyle yumuşatılmalıydı. Bu bahane, insanın bazen kendine bile itiraf edemeyeceği bir şey olabilirdi. Ama ne olursa olsun, mutlaka insanın kendisinden gelmeliydi. Elâlemin ayıplayacağı ama içten içe anlayacağı, bir insanlık halinden beslenmeliydi.