Sevgi nefrete dönüşebilir mi? Bu mümkün değil. İşin aslı, nefret senin içinde. Sevgi yüzeyde ve nefret daha derinlerde. Sevgi için sebep kalmadığında sevgi gider ve nefret yüzeye çıkar.
Sevgililerin sürekli kavga ettiklerini görürsün. Birbirlerini severler, ama aynı zamanda kavga ederler; birbirlerinden nefret de ederler. Bunu arkadaşlarda ve öğrencilerde de görürsün. Zihnin bir tarafının yaptığı şeye diğer taraf muhalif olur. Bu yüzden sevgi bir süre sonra nefrete dönüşür.
Hepimiz uyuyoruz. Hepimiz içimizde olup bitenlerden birhaberiz, uykudayız. İçselliğimiz bizim gerçek benliğimizdir ve bunun farkında değiliz. Dışarıda olup bitenlerden haberdarız. Dışarıda olup bitenlere karşı uyanığız; içeride olup bitenlerden habersiziz. Hayatın kederi budur; hayatın cehaleti budur; hayatın esareti budur.
Savaştığını düşünce senin davetini kabul eder; savaştığın şey her ne ise sana gelir. Savaştığın şeye davetiye çıkardığın gerçeği bir zihin yasasıdır. Kendinden uzaklaştırdığın şey, sırf sen uzaklaştırma çabasını gösterdiğin için sana gelir. Bu yüzden düşüncelerle savaşmamalı ya da onlara kucak açmamalısın. Onları tutunmamalı ama kurtulmaya da çalışmamalısın. Onları sadece gözlemle.