Tanrım! Ben ölürüm, beni görmüş, sesimi duymuşlar ölür, sonra beni bizzat görmeseler de var olduğumdan, adımdan haberdar olanlar ölür. Sürekli öle öle yaşarız.
Çok düşündüm. Sadece para değil başka şeyler de eksikti bizde. Peki parasızlık mı eksiltiyordu merhametimizi, sevgimizi? Diğer fakir ailelerde de durum böyle miydi? Sorsan aileydik, birbirimizin iyiliğini istiyor, birbirimizi seviyorduk. Kan bağını sevmek sanıyorduk galiba.
İnsan bazen iki eliyle kulaklarını kapatıp boğazında, göğsünde titreşimler hissedene kadar bağırmalıydı. İçinde bir yer yırtılır ve seni hasta eden şeyler çığlığınla dışarı akar gider.
Adam yerine konmamak insanın gücüne gider değil mi? Benim hiç gitmiyor. Bir toplumun kendi kendini adam yerine koymamakta inatlaştığı dönemlerde kimleri adam yerine koymaya kalktığını biliyorum çünkü.