Kağıdın kalbi var mı? Olmaz mı! Göz atma kulak ver; işte bir cümle derinden derine atıyor içinde. Bu cümle kalp atışı değilse ne! Bu cümlede ağaçlar hışırdamıyorsa dünya ölüm sessizliğine bürünmüş demektir.
Dünya ne zaman masum olmuş ki masumiyetini kaybetsin. Ölüm ne zaman kendini kabul ettirebilmiş ki, hayat kendine çekidüzen versin. Ne zaman "var" olabilmiş ki insan, varoluş acısını çeksin.
Gelecek, ellerimi kulaklarımda ayıracak ve daha önce onu duymamak için attığım çığlıkları kuma yazılan yazıyı silen dalgalar gibi yok edecek. Söz dalgalarındır, kumun değil. Bir kez kanımıza karıştı mi sesimiz kalbimiz başka türlü atar.
Ay Tiradı