Yüreğim yaptıklarımı onaylıyor , gözlerim gülümseyerek onaylıyor. Esenliğe kavuşabilmek , Om’un sesini yeniden işitebilmek , yine doğru dürüst uyuyup doğru dürüst uyanabilmek için umutsuzluğa kapılamam , düşüncelerin en aptalcasına , intihar düşüncesine kafamda yer verecek kadar alçalmam gerekiyordu. Atman’ı benliğimde yeniden bulabilmek için günah işlemem gerekiyordu. Yolum daha nereye götürecek beni? Acayip bir yol , dönemeçler çizerek ilerliyor , belki de bir çember çiziyor. Nasıl ilerlerse ilerlesin , izleyeceğim bu yolu.