Saim
@_saim
29 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Sabah şairin üstüne saldırıyor
yaşamaktan bir güneşle kaplanıyor onun kalbi
onun kalbi topraktan sıyrılıyor
aşk dahi sıyrılıyor topraktan
gözlerini tanıyorsunuz: çaylak sürüleri
beyni: aç kuşlardan bir ambar.
Bir kıyısına ilişmiyor dünyanın
Allah’ın ve devletin dibinde insanlar
onu barutla karıştırıyor
ve zerdali çiçekleriyle.
Ahali kapısını taşlıyor onun
onun için develer kesiyor halk
aşka ve kavgaya aydınlık getiren kalbi
topraktan sıyrılıyor.
Sayfa 101 - Yaşamak Umrumdadır
Reklam
Öyle ya, insan hemen hemen sayesinde hayatta kaldığı insanı kaybederse ve yine de yaşamaya devam ederse bir parça suçluluk duyar.
Sayfa 86
Diyorum kendime; eve dönemezsin.
Katlan buna - ellerinin arasındadır şimdi ev.
Ama olsun, esirgemez anne bakışı son bir teselliyi.
Görmeyi bırakmış gözleri sürdürür bakmayı hâlâ.
Müzik sussa da sessizlik onu biraz daha sürdürür…
Sayfa 84
bizi kıvıl kıvıl bekliyorken hayat
yıkılmak elinde mi?
Sayfa 131 - Yıkılma Sakın
Her şeyi baştan hatırlamak kaçınılmaz, üzülmek ise faydasız.
Sayfa 50
Reklam