İnsan,insanın zehrini alır. Ama onu zehirleyenler de insandı; başka insanlardı, soğuk, uzak, acımasız insanlar. O zaman belki de doğru olan şuydu: (Seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır.
Bazı insanlar kendilerini kabul ettirmek, sevdirmek için çok çaba gösterir; bazılarındaysa hiç böyle bir niyet yoktur, olduğu gibi yaşar ve sen, yavaş yavaş ondaki kaliteyi keşfettiğin zaman hayranlığın artar.