Ahmet Hamdi Tanpınar'ın hayal kırıklığını şöyle betimlemesi çok hoşuma gidiyor;
"Hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu. Muhakkak hayalimizdeki yerinden inecek, herkese benzeyecekti."
Ey kalbim! Ben seni kaybettim.
Ne kadar da katısın!
Geceleri de gündüzleri de
Allah'ın azametinden gâfilsin! Yârabbi!
Kalbi katı olanın
Senden uzaklaştığını bile bile ben nasıl olur da Sana yakın olduğumu iddia edebilirim