sırf ona ait ve sırf o kokuyor diye sarılıp uyuyorsunuz. Ve sonra o sarılıp uyuduğunuz şeyin sevdiğiniz insanın âşık olduğu insan tarafından kendisine alınan bir hediye olduğunu öğreniyorsunuz
Şarjörüne mermileri kendi ellerimizle doldurup silahı dolu bir şekilde sevdiğimiz insana teslim etmiyor muyuz? Onun bizi vuracağı ana kadar habersizce ve çaresizce sevmiyor muyuz? Ondan gelecek mermiye bile sarılacak kadar çok seviyoruz hem de. Asıl katil kendimiziz aslında, bilmiyoruz. Bile bile intihar ediyoruz. Buna da aşk diyoruz.