Onu deli gibi sevmiştim. İnsan niçin sever? Dünyada tek bir varlığı istemek, kafamızda tek bir düşünce, kalbimizde tek bir arzu, dudaklarımızda tek bir isim yaşatmak. Garip bir şeydir bu; öyle bir isim ki, kaynaklarından fışkı-ran su damlaları gibi, ruhumuzun derinliğinden dudaklarımıza kadar yükselir, bu ismi her yerde, her an bir dua gibi yavaş sesle fısıldar ve sürekli tekrarlarız.
Acılarımla baş başa yaşadım. Bu olay bir çamur gibi kaynıyordu içimde, lağım gibi kokuyordu; ilk kez içimi boşaltıyor, ilk kez sana açılıyorum, anla beni.
O benim hayatımın bir parçası, en büyük parçasıydı; tek zevkim, tek neşem, tek mutluluğumdu. Küçücük avuçları içinde benim varlığımı, kendisine tapınan kalbimi sımsıkı tutuyordu.