Yıllar geçip gittikçe büyüyeceğimize "çekiyoruz" bence. Çamaşır makinesine atılmış kaşmirler gibi küçülüyoruz. Duygularımızı, saflığımızı, merhametimizi kaybediyoruz. Kararlarımızı kendimiz veremiyoruz. Hayatımızı ayaklarımız değil başkaları yönlendiriyor. Kendi beynimiz yerine başkalarının beyni alıyor kararları. Kendi seçtiğimiz yöne gidemiyoruz. Hatta hayatın telaşı, koşuşturmaları İçinde neleri seçtiğimizi de unutuyoruz. Duygularımızla bağımızı koparıyoruz, onların farkına bile varmıyoruz. Rutinin robotu olmayı kanıksıyoruz. Sonra gelsin terapist koltukları.