"Bu ailede sürekli birilerini, birileriyle yakıştırmaktan ben çok yoruldum," dedi Mutlu mutsuz bir sesle. "Birileri birilerinin kardeşiyken bir anda sevgili gibi oluyorlar ve sevgili gibi olanlar bir anda ayrılıp kardeşim ayağına yatıyor. Arkadaş olanlar abileşiyor, abi olanlar liderleşiyor. Aile değil, akıl hastanesi."
"Mutlu," dedi Bartu gözlerini devirerek. "Yine çok konuştun."
"İnanamıyorum," dedim elim kalbime giderken. "Bu cümleyi bu kadar özlemiş olamam."