Bin yıl geçti, Ofelya yine üzgün,
Uzun sularda kefen gibi akıyor.
Bin yıldır, gündüz gece, deli gönlünün
Hüznünü meltem yellerine döküyor.
Açıp sularda salınan tüllerini
Beyaz gögüslerini öpüyor rüzgar,
Sögütler eğmiş omzuna dallarını Ağlıyor.
Uykulu alnında kamışlar.