Hacaliyeva Ulduz

"Ne yazık ki insanların çoğu yaşamlarının değerini ancak sona yaklaşırken anlarlar. Ivir zıvır yüzünden yakınıp dururlar. Her zaman mutsuzdurlar. Refah peșinde koșar, doymak bilmeden. Ceplerini şişirdikten sonra da başkaları yaşamdan daha çok şey koparmayı başardı diye sızlanırlar. Gerçek değerleri göremezler.Yaşanan her gün bir armağandır ancak bunu fark edebilenler sayilidır. Fark edemedikleri için mutluluklarını ayaklarının altına alıp çiğnerler.
Sayfa 272·Kitabı okudu
Adımın bir önemi yok. Hiç Kimseyim ben.
Sayfa 279·Kitabı okudu
Evet, Sarah artık ölüyordu. Bu ölümle birlikte yeni, daha iyi ve her şeyden önce de dürüst bir yaşam başlayacaktı.
Sayfa 276·Kitabı okudu
İnsan varlığının her şeyden önce korkulardan ibaret olduğunu o günlerde anlamıştı. Ne var ki herkesin en büyük korkusu fani oluşumuz ve bizlerden geriye hiçbir şeyin kalmayacağıydı, Öncesinde hiçbir katkıda bulunmadan bu dünyadan göçecek olmak ürkütücüydü.
Sayfa 268·Kitabı okudu
Çünki korkutması gereken tek şey, korkunun kendisidir
Sayfa 313·Kitabı okudu