Bir maniye yakalanan kişinin durumu artık hep tehlikeli olurmuş ve bir satranç zehirlenmesi geçiren kişi için -iyileşmiş bile olsa- en iyisi, hiçbir satranç tahtasına yaklaşmamakmış...
Fakat sonuçta düşüncelerin de, ne kadar herhangi bir özden yoksunmuş gibi görünürlerse görünsünler, bir destek noktasına ihtiyaçları vardır, aksi takdirde dönmeye ve anlamsız bir biçimde kendi etraflarında çember çizmeye başlarlar; onlar da hiçliğe dayanamazlar.