İnsanlarla birlikte yaşamaktan âcizim. Konuşmaktan âciz. Sadece ve sadece kendimle meşgulüm. Kendim hakkında düşünüyorum. Duygusuz, düşüncesiz ve korku doluyum. Hiç kimseye söyleyecek bir sözüm yok. Hiç!
Tıpkı ormanda yolunu kaybetmiş çocuklar gibi perişan bir haldeyiz. Nasıl ki sen karşıma geçip bana baktığında içimdeki acıları göremiyorsan, ben de seninkileri ni göremem. Şimdi kendimi heder edip sana anlatsam, birilerinin sıcak ve korkunç olduğunu söylediğinde cehennemi ne kadar anlayabiliyorsan , beni de ancak o kadar anlayabilirsin. İşte sırf bu yüzden bile, biz insanlar sanki cehennemin kapısının önündeymişiz gibi birbirimizin önünde saygı, huşu ve sevgi içerisinde durmalıyız.