Zin
@_znt
Puan vermedi·192 syf.·
2025 10. kitabı
Livaneli’nin Bekle Beni kitabı, 68 kuşağının en zorlu dönemlerinden bir aileyi merkeze alarak yaşanan sıkıntıları içten ve net bir şekilde yansıtıyor. Selim’in bir sabah uyanıp kendini “suçlu” olarak bulmasıyla birlikte en çetin süreç başlıyor. O dönemde okur yazar olmanın, yazmanın ve çizmenin bile devlet gözünde suç sayılması; yazarların, ressamların sebepsizce ailelerinden ve dostlarından koparılmasına, yıllarını kaybetmelerine ve türlü işkencelere maruz kalmalarına neden oluyor. Kitap, her cümlesinde bu hüznü derinden hissettiriyor. Özellikle Selim’in eşine yazdığı her mektupta, böylesine zor bir dönemde bile naif bir aşkın nasıl var olabildiğini güçlü bir şekilde aktarıyor. Akıcı ve sürükleyici bir kitap olsa da, diğer Livaneli eserlerine kıyasla beni daha az etkilediğini söylemeliyim.
Reklam
İçime çektiğim hava değil, gökyüzüdür.
Bu gökyüzü, tüm bu yalnızlığımızın, bu yeni başlangıcın sessiz bir tanığı.
Bekle beni, döneceğim,
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle, hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütürken bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.
Konstantin Simonov
İnsansa bu dünyada hem mucit, hem kurban hem de cellat. İşkencecinin hedefi, kurbanında, kendine acıma duygusu uyandırmak.
Reklam