Görmek tabiata tahakküm etmektir. Dış dünya ne kadar düşman unsurlarla dolup taşarsa taşsın, zekâmızın gözbebeklerimizden boşalan seyyale ehlileşmeye, mutileşmeye mahkûmdur. Hayatımız bakışlarımızdan maddeye işler: Madde bizimdir. Her bakış dış dünyaya atılan bir kemettir. Gören hangi hakla yalnızlıktan şikayet edebilir?