kurgu okuma özürlülüğümü aşmanın yollarını arıyordum,
biraz düşününce anladım ki meselci hikmeti anlamak çıkılacak bir seviye, hayatı aşırı ciddiye almanın sakıncası mesel dinleyememek
ayrıca roman niye yazılır (düşünsel açıdan) bunun cevabını da arıyorum. bu hususta başvurabileceğim insanlar olarak mustafa özel ve cemil meriç geliyor aklıma. başka kime başvurabilirim bilmiyorum, belki terry eagleton?
şu anda ilk kanım, romanın yazar için düşüncelerde tutarlı olma zorunluluğunu esnetmesi imkanı. yazar karakterlerinin çelişkili düşüncelerinden mesul tututulamıyor, so am I.