Yamaç
@aallboutmee
… tümgüçlü olma ve değersizleştirme, hastanın tehdit edici ihtiyaçlara ve başkalarıyla ilişkiye girmeye karşı bir koruma olarak aşırı idealleştirilmiş bir kendilik ve nesne temsiliyle, ben idealinin ilkel bir biçimiyle özdeşleşmesidir. Bu tür "kendilik idealleştirmesi" genelde sihirli tümgüçlü olma fantezileri -hastanın hakkı olan tüm doyuma eninde sonunda ulaşacağı inancı ve engellenmelerin, hastalık, ölüm ya da zamanın geçişinin kendisini etkilemeyeceği fantezileri- anlamına gelir. Bu fantezinin doğal bir sonucu, başka insanların değersizleştirilmesi, hastanın terapist de dahil olmak üzere diğer insanlardan üstün olduğuna olan inancıdır. Bu sihirli tümgüçlü olmanın terapiste yansıtılması ve hastanın bu tümgüçlü terapistle sihirli bir şekilde birleşmesi ya da ona boyun eğmesi, bu savunma işleminin alabileceği diğer biçimlerdir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
… hasta, ilkel, sadist bir anne imgesini terapiste yansıtırken, kendisini korkmuş, saldırılmış, panik içinde küçük bir çocuk olarak algılar; başka bir zamanda ise hasta kendini katı, yasaklayıcı, ahlakçı (ve aşırı derecede sadist) ilkel anne imgesi gibi algılarken, terapisti suçlu, savunucu, korkmuş ama baş kaldıran küçük bir çocuk gibi görür. Bu durum aynı zamanda "tamamlayıcı özdeşleşme"ye bir örnektir (Racker 1957).
… terapist hastaya saldırıyor olarak algılanırken hasta, yansıtılan bu şiddetli saldırganlığa eşduyum duyar ve terapisti sadist, tahakküm edici bir biçimde denetlemeye çalışır. Hasta, kendi düşmanlığının kısmen farkında olabilir, ancak yalnızca terapistin saldırganlığına karşılık verdiğini ve öfkeli ve saldırgan olmakta haklı olduğunu düşünür. Sanki hastanın hayatı, terapisti denetim altında tutmaya bağlıdır.
Sınır kişilik örgütlenmesi olan çoğu hasta, psikanalitik terapideki gerilemeye tahammül edemez; bunun nedeni, yalnızca benlerinin zayıflığı ve aktarım psikozu geliştirmeye olan yatkınlıkları değil, aynı zamanda ve esas olarak da, aktarımda içgüdüsel çatışmalarının eyleme koyulmasının patolojik ihtiyaçlarına doyum sağlaması ve analizin ilerlemesini durdurmasıdır.
Analistin karşı aktarım bağından kendini "kurtaramaması" halinde yaptığı şey, hastanın ebeveyn imgesiyle etkileşiminin kısır döngüsünü yeniden kurmak olur.