Belki de bize kalan yamaçta bir ağaçtır, her gün görelim diye;
dünkü sokaktır bize kalan ve şımarık sadakati bir alışkanlığın, hoşuna gitmişizdir ve kalmıştır bizde, gitmemiştir.
her şey, tek bir kere. Bir kere ve bir daha asla. Ve bizler de bir kere. Bir daha asla. Ama bu bir kere var olmak, sadece bir kereliğine bile olsa:
dünyada olmak, geri alınamaz gibi.
Ve biz: seyirciyiz, daima, her yerde,
bütün bunlarla karşı karşıya, asla ötesinde değil!
Dolup taşar içimiz. Düzene sokarız. Dağılır.
Yeniden düzene sokar ve dağılırız kendimiz.