Sessiz
@abekd19
73 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
AN GELİR/ATTİLA İLHANEdebiyat
an gelir
paldır küldür yıkılır bulutlar
gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet
o eski heyecan ölür
an gelir biter muhabbet
çalgılar susar heves kalmaz
şatârâbân ölür
Reklam
Bizler kötülüğünü görmediğimiz insanları genelde "iyi birisi" olarak nitelendiriyoruz."Kimseye bir zararı dokunmaz,kendi halinde iyi bir insan." sözünü de çok kullanıyoruz.Oysa ki asla böyle bir şey değildir "iyi olmak." Çünkü iyi bir insan olmak için çaba harcamak gerekir.Manevi bir çaba,bedenen bir çaba.Bir şeyler yapmak gerekir iyi olabilmek için.Nötr bir insan,iyi bir insan olmuyor.Kötülük yapmayan bir insan iyi bir insan olmuyor.Sadece kötü bir insan olmamış oluyor.Hele ki günümüzde iyi bir insan olmak,iyi bir şeyler yapmak için kendinden bir miktar da olsa bir şeyleri feda etmen gerekiyor.Bu denli kutsal bir şeyi,bu denli eksik kavramlarla açıklamamak gerek bence.Keşke herkes iyi insan olsa.Keşke herkes iyi bir insan olmanın değerini bilse.Keşke herkes keşke herkes keşke herkes...
Çocukluğu hastanelerde geçen insanlarda bence 2 türlü tepki doğuyor.Birincisi hayata karşı daha acımasız olmak,ikincisi ise ben üzüldüm başkaları üzülmesin deyip diğer insanlar için çabalamak.Başlı başına bir hayat resmidir aslında hastanelerde geçen ömürler.'Ne zaman ölecemler?' 'Ne zaman doğacaklar?' cümlesi aynı ameliyathaneye mahsus.Biz 'Ne zaman ölecekler?' kısmındaydık hep.Bu durum insana inanılmaz bir şevkat kazandırıyor.Bu durum insana yeni bir hayat veriyor.Öleceklerden,ölenlerden çok şey öğrenen birisi olarak yazıyorum bunu.Sevdiklerini on dakika fazla yaşatmak için bir saniye bile düşünmeden kendi ömürlerinden çalacak olanlar,hep içlerinde yaşatıyor kaybettiklerini.Bu da ölene dek en az iki kişi için atan bir kalp demek.İçimiz bir hatıra ormanı,sevdiklerimizi diktiğimiz sonsuz bir çiçek deryası.Her nefes,durmuş bir kalbi de yaşatmak için.Hiç olmazsa kendi içimizde,kaybetmeye kıyamadığımız o yerde.Yazılacak çok şey var aslında.Ama amalar daha çok işte...
Reklam