Birinci fotoğraf, Lusi'nin barınaktan bize geldiği ilk gün... İkinci fotoğraf ise sevginin, sabrın,güvenin ve yaşam ortamının bir canı nasıl değiştirdiğinin en güzel kanıtı. ❤️
İlk geldiğinde çok ürkekti. Yanına yaklaşınca korkudan yere yatardı. Sessizdi. Bakışlarında yaşadığı koşulların izleri, Gözlerinde ise hep bir tedirginlik, çaresizlik vardı. Hatta bazen kucağımda taşımak zorunda kalıyordum.. Şimdi ise kapıdan içeri girdiğimiz an koşarak üzerimize atlıyor, sevgisini doyasıya göstermeye çalışıyor. Yaşadığı yeri benimsedi, bahçeyi çiftliği ilan etti. Tüm fideleri kırıyor olsa da emin olun ilk geldiği halini düşündüğünüzde kızamıyorsunuz :(
Barınakta aldığı kiloları bahçede koşup oynayarak verdi. Senelerdir dört duvar arasında yaşamış olmasına rağmen, bugün sesimizi duyduğu an uluyarak bizi karşılıyor. İlk geldiğinde az yemek yiyordu şimdi ise yemek düzeni oturdu. İlk zamanlar "Acaba bize alışabilir mi, acaba bir gün kaçar mı?" diye düşünürdüm. Onun da tek ihtiyacı aslında biz insanlarda da olduğu gibi biraz zaman ve sevgiymiş.
Şimdilik tek suçu tavukları kovalamak olsa da Ona da zamanla alışacağını düşünüyoruz :d
Lusi bize şunu öğretti: Barınaktan sahiplenilen hayvanlar sevgiyi unutmuş değiller, sadece yeniden güvenebilmeyi, ilgiyi ve koca bir çocuk olabilmeyi bekliyorlar. sabır, ilgi ve kocaman bir sevgiyle bambaşka bir cana dönüşüyorlar.
Eğer bir gün bir köpek sahiplenmeyi düşünürseniz, lütfen barınaklardan sahiplenin. Hayvanların alınıp satılan bir mal olarak indirgenen ve adlarına “hayvan marketi” gibi hayvanlara fiyatla değer biçen yerlerin kapısından geçmeyin! Barınaklarda dört duvar arasından kurtulabilmeyi bekleyen bekleyen binlerce can dostumuzun olduğunu unutmayın!
Umarım tüm can dostlarımız, Lusi kadar şanslı olur; sevildikleri, korundukları
Bu tembel görüntümün altında çalışkan ve hırslı biri yatıyor. O da yatıyor işte, bir uyansa neler yapacak acaba? 😂🤭
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Barbar/Dünyada İman
"Çarşıya neden uymaz evde yaptığım hesap"
"Ruhum parçalanıyor, ne acaip bir durum"
"korktuğum beni de bulacak mı"
"Ben de herkesler gibi ölür müyüm aniden"
"Hangi mevsim acaba ağustos mu, ocak mı"
"Rengarenk çiçekleri, görür müyüm yeniden"
Bir gün dünyanın en mutlu insanı gibi hissettirip, ertesi gün seni bir hiçmişsin gibi ortada bırakan o dengesizlerin yarattığı kısır döngü, insana hayattaki en büyük hatayı yaptırıyor, suçu kendinde arıyorsun, acaba nerede yanlış yaptım, neden sağlıklı bir ilişki yürütemiyorum diye her gün kendini yiyip bitiriyorsun, oysa gerçek o kadar net ve can yakıcı ki, sen o kadar çok sevmişsin ki karşındakinin aslında sağlıklı bir ilişki üretemeyecek kadar bencil ve yetersiz olduğunu anlamıyorsun
Ve her mart sonu bir doğumu hatırlayınca çöken hüznün benzeri yaz tatili başlayınca da çöker... Yeni başlangıçların umutlarına bir hazan vurmuştur bir yazın başlangıcı... Nice hatıralar acılaşmıştır akabinde gelen bir sonbaharda... Ve kekremsi bir tat bırakır hatırlandıkça... Ne yazsan çare etmez ama hep bir "keşke" durağı kalır dimağında... "Acaba" veya "belki" ile devam edersin. Başkasıyla mutluluğu değil de onunla hüznü seçmeye talipken bir de üstüne mutsuzluk eklendiğinde "keşkeler" daha beter gelir üstüne.. ve yine bir yaz tatili başı, hatırlar üşüşüyor zihnime bir hocamın ifadesiyle, "ben böyle bir ömür hayal etmemiştim. Galiba israf ettim."