NK

İnsanlar, en çok kafeslerinden kaçıp kendilerinden daha uzağa uçan birini görmekten nefret ederler. Ve yine hiçbir şey onları, o insanın şuurunu kaybedip yenilmesi veya kafesine geri dönmek zorunda kalmasından daha fazla sevindiremez.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir insanı sevip de onun seni sevmemesi garip, değil mi? Sevginin nefretten daha güçlü olduğunu, nefretin nefret, sevginin de sevgi doğurduğunu zannediyordum. Niçin benim sevgim, onda sevgi uyandırmıyor? Ve niçin onun nefreti, bende nefret uyandırmıyor?
Öyleyse, ben iki Arkaş'ım. Biri, insanların arasından çekilmiş,ilahi âlemle irtibat kurup onunla birlik olmak için ısrarla sessizliği isteyen; diğeri insanlık sırlarının arkasına gizlenmiş ve insan kalabalığına dönmek için perdeyi yırtmaya çalışan. Yine bu alçak dünyaya özlem duyuyor. Sanki kendisi ve bu dünya arasında mutlaka temizlenmesi gereken eski hesaplar var.
Hayat kavgası. İnsanların dillerinden ve kalemlerinden hiç düşmeyen iki kelime. Kulağın duyduğu ya da gözün gördüğü şey hep onlar.
Kibrit alevi, gaz ışığı, elektrik ışığı ve güneş ışığı. Bunların hepsi aynı, kaynağı da aynı. Bütün ışıkların kaynağı olan ve hiçbir karanlığın asla söndüremeyeceği ışık ne mükemmel bir ışık! Ey sönmeyen ışık! İçimde senin kaynağından aydınlanan bir meşale var. Seni ve sende yok olmayı ne kadar da özlemiş!