Nereye bu gidiş
@aciz_1kul
Haziran 2024 tarihinde katıldı
"Size olan kinlerinden dolayı parmaklarının uçlarını ısırırlar.
De ki; kininizle geberin!"
(Âl-imran/119)
Reklam
Sultan Abdülhamid Han neden sevilir
Âsûde
@Esma_Yildirim
·Sizi bilmiyorum ama ben Sultan Abdülhamid'i ...koskoca sömürgeci devletlere karşı canı ve tahtı pahasına dik durduğu, mazlumun yanında savaştığı için sevdim. Düşmana karşı ordusunu tekbirle yürüttüğü günlerde, kendisine karşı ayaklanan halkına silah doğrultmadığı, Saray'ı korumakla vazifeli muhafız alayı, Harekat Ordusu'na ateş açacağı sırada atının binek taşına çıkıp "Kardeşi kardeşe kırdırtmam. Zinhar kurşun sıkılmasın, onlara ateş edecekseniz önce beni vurun!" diye bağırdığı için sevdim.
Derdimiz bize bizi getirmeli
Derdiniz olmalı. Evet gençler bir derdiniz olmalı. Öyle bir dert ki size sizi getirmeli. Aşk derdiniz olmalı. Aşk, dermanı önünüze sermeli. Bana çocukluğumda sordular: "Derdin nedir? Elbise ise alalım, gümüş para ise verelim. Dedim ki" Keşke bütün üstümdekileri alsalar ve bana ait olanı teslim etseler!"
Allah'ım afiyet ver!Alıntı
Durduk yerde sürekli:
"Afiyet, afiyet..." deyip durmasıyla meşhur bir sufi vardı.
Günlerden bir gün kendisine:
"Neden hep böyle deyip duruyorsun?" diye sordular. Adam:
"Ben eskiden hamaldım" diyerek anlatmaya başladı: "Bir keresinde çok ağır bir un çuvalını yüklenmiştim, istirahat etmek için çuvalı bir yere koydum. O sırada:
'Ya Rabbi! Her gün bana çalışmadan iki ekmek versen onunla yetinirdim' dedim.
Tam bu esnada kavgaya tutuşmuş iki adam gördüm. Aralarını bulayım diye koştum, yanlarına vardım. Kavga edenlerden biri diğerine vurmak için eline aldığı şeyi benim başıma vurdu, yüzümü kanattı.
Bu sırada zaptiyeler geldiler ve bu iki kişiyi yakaladılar. Kana bulanmış bir vaziyette görünce, bu da kavgacılardan diye beni de yakalayıp zindana attılar.
Zindandayken bir gece rüyamda bir adamın bana şöyle seslendiğini duydum:
'Yorulmadan her gün iki ekmek bana yeter demiş, fakat afiyet istememiştin. Al işte, Allah istediğini verdi.'
Bu sırada uykudan uyandım ve:
'Afiyet isterim, afiyet!' demeye başladım. Derken zindanın kapısının çalındığını ve:
'Hamal Ömer nerede?' diye bağırıldığını duydum. Biraz sonra beni zindandan dışarı çıkarıp serbest bıraktılar. İşte o günden beridir, Rabbimden hep afiyet istemekteyim..."