“Ne garip değil mi? Artık sana ait olmayan bir şeye özlem duymak ne kadar da kolay.”
Sayfa 293 - Karios
Adelaide’ın bir huyu vardı ki her şeyi iliklerine kadar hissederdi. En çok hissetmesi gereken şeyler hariç her şeyi.
Beni bir kez kandırırsan sen utan. Sana ikinci kez kanarsam ben utanayım.
Dili bana oldukça yetersiz geldi. Karakterler derinlikten uzak, olay örgüsü ise tahmin edilebilir ve sıradandı. Bu yüzden kitapla bir türlü bağ kuramadım.
Kısaca konusundan bahsedecek olursam; Adelaide, aşık olduğu Rory’nin sevgisini ve ilgisini kazanmaya çalışıyor. (Kitabı sevenler bu özeti görünce bana kızabilirler. Ama kitap bende o kadar iz bırakmadı ki, aklımda kalan kısmı tam olarak buydu.)
Bir kadının, ne kadar aşık olursa olsun, kendisini sevmeyen bir erkeğin peşinden koşması; onun ilgisini çekebilmek için sürekli kendinden ödün vermesi ve zamanla kendini yetersiz, çirkin hissetmeye başlaması beni oldukça rahatsız etti. Konuyu sevemeyince karakterlere de yakınlık hissedemedim.
Benim için maalesef vasat bir okuma deneyimiydi. Her kitap herkese hitap etmiyor; bu da benim beklentilerimi karşılayamayanlardan biri oldu.
