ADEM BİLİR
@adembi
Tek bir ömre sığmayan ruhumu, başkalarının hikayeleriyle genişletiyorum. İyi edebiyatın, gerçeği kurgudan daha net anlattığına inanırım. Altı çizili cümlelerim, yaşanmışlıklarımdan fazladır. Bitmeyen bir anlam avındayım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İplerimiz Kimin Elinde?
Kitabı zaman darlığı nedeniyle Storyel üzerinden sesli olarak dinledim ama en kısa sürede kesinlikle okuyacağım. Twain'in insanı sadece dışarıdan aldığı etkiyle çalışan bir makineye benzetmesi, bizdeki o meşhur kadercilik anlayışının aslında ne kadar teknik bir açıklaması olduğunu düşündürdü. Özgür irade sandığım şeyin, aslında sadece dış etkenlerin beni programlaması olduğunu okuyunca "kararlarımın ne kadarı gerçekten benim?" diye sorgulamadan edemedim. Sanki yazar, toplumumuzdaki "el ne der" baskısının aslında bizi çalıştıran (ya da bozan) ana yazılım olduğunu yüzümüze vurmuş.
Durgun ve Heyecansız Bir Anı
Kitabın dili o kadar sade ki, bu sadelik bir noktadan sonra metni tamamen tekdüze bir hale getirmiş. İki yaşlı karşı cins insanın günlük rutinlerini ve geçmiş anılarını okumak bana ne bir heyecan ne de beklediğim o hüznü hissettirebildi. Açıkçası, bitirdiğimde üzerine kafa yoracağım veya hayatıma katabileceğim hiçbir derinlik bulamadım; benim için oldukça düz bir okuma deneyimiydi.