Günümüz insanı azıcık huzursuzluk hissettiğinde kendini mutlu etmek için hemen bir şeyler aramaya başlıyor. Sigara içiyor, uyuşturucu kullanıyor, alkol alıyor, yemek yiyor, televizyon izliyor, dizilere sarıyor. Bir tür bağımlılık geliştiriyor. Oysa acının doğal olduğunu kabullense ve yaşamayı seçse, acı zaten gelip geçecek. Ama biz acıdan kaçmaya çalıştıkça geçişini zorlaştırıyoruz. Acıya dayanıksız hale geliyoruz.
Bizi kısıtlayan inançlara sahibiz. Farkında bile olmadığımız zincirlerimiz, sınırlarımız var. Görünmeyen duvarlarımız var. Etrafımız bize kendi şeklini veriyor.