Niçin sevdiğim halde elimde olmadan nefret ediyordum onlardan? Niçin bağışlayamıyordum onları? Oysa onlara olan sevgimde ızdırap vardı. Neden nefret etmeden sevemiyordum onları?
İnsan bir kez gerçeği tanırsa, onu görürse, onun gerçek olduğunu, başka bir gerçeğin olmadığını, olamayacağını bilir artık. Uyanık ya da uykuda olması hiçbir şey değiştirmez.
Ben bir sıfır değil de bir insansam, henüz sıfır olmadıysam, yaşıyorum demekti. Ve dolayısıyla acı çekebilir, öfkelenebilir, davranışlarımdan utanç duyabilirdim.