sueda

sueda
@adues
uçsuz bucaksız bir unutuş
insan yaşıyorken sever kendini insan yaşıyorken öldürür
Reklam
burada bir boşluğa kapı yaptılar beni kansız düşmüş yapraklarla desteklendi eşiğim. bu kırık buğdayların, bu sararmış otların arasında kıpırdasam hemen anlaşılıyor, kaç uçurum çıktığım ve kaç gökten indiğim.
bir sabah dünya boşken kalkıp sordum kendime: neyin var taşınacak? şu kırık dal sesinden, şu tökezleyen ırmak gürültüsünden başka neyin var sen gidince aklı sende kalacak?
hayret nasıl büyüyorum toprağım küçüldükçe birkaç kendim oluyorum, aya çarpan yüzümü toplamaya çıkarken
kendimi üflüyorum kendi cansız közümden bir kır dumanı gibi bitkin bir ırmak gibi kendime sokularak
Reklam