“dünya bu,
insan yürür, yükselir, çıkar yokuşu,
gayrı öyle olur ki
ilk hareket noktasına bir daha dönüp bakmaz.
bizi yedi kat yerin dibinden alıp sırtında götürürken zümrüdü anka kuşu
budumuzdan et kesip veririz.
sonra Kafdağı’na ulaştık mıydı
kuş unutulur
biz buraya say- i zatîmizle çıktık, deriz.”
“bazen onun
en yakınlarını bile şaşırtacak kadar çıplak
ve yalansız zamanları vardı.
böyle zamanlarında sol gözünü daha sık sık
ve ağlayacakmış da bunu önlemek istiyormuş gibi kırpardı.”