Beni sevmek ölü bir çiçeği sulamak gibi.
Her damla bir dua, her nefes boşa geçen bir saat.
Özenle ilgileniyorsun, ellerin çok nazik.
Yine de hiçbir şey çiçek açmaz ne kalp, ne de akıl.
Umuttan, güneşten, yağmurdan söz ediyorsun.
Ama kökler yılların acısından iyileşmez.
Dikenleri öp, çürümeyi görmezden gel.
Hâlâ hayatın olmadığı yerde hayatı arıyorum.
Seni bir kez uyardım, fısıldama iç çekerek.
Bu bahçe, hayaletler ve yalanlarla büyüyor.
Yine de diz çöküyorsun, asla kaçmıyorsun.
Sanki aşkın beni kurtarabilirmiş gibi.
Ama sevgilim, benim için kırılma.
Bu toprak sonsuza kadar keder içer.
Ne gül açmaz, ne renk kalır.
Sadece solup giden solmuş hayaller.
Yani ışığını, nazik gücünü koru.
Ruhunu boşa harcama.
Ölü bir çiçekte.